Değerli Dostlar bugünkü yazımın konusu, “Gazetecilik " hakkında Hayatın en net gerçeği şudur: Doğruyu söylemenin bir bedeli vardır. Hele ki gazetecilik yapıyorsanız bu bedel çoğu zaman kapınızı çalan bir tebligatla, bir ifade çağrısıyla ya da hakkınızda açılan dosyalarla kendini gösterir. Biraz adıyla, biraz yaşanmışlığıyla kısa bir anekdot anlatayım. Biz gazetecilerin hayatı bitmeyen bir mücadeledir. Haber yaparsınız, köşe yazarsınız, araştırırsınız… Üstelik elinizde belge vardır, kanıt vardır. Ama ne yazarsanız yazın ne kadar doğru olursa olsun, birileri mutlaka rahatsız olur. Sonrası klasik: Suç duyuruları. Bulunsunlar… Biz alışığız. Çünkü biz yaptığımız işin arkasındayız. Belgemiz varsa, sözümüzün de arkasındayız. Veremeyeceğimiz hiçbir hesabımız yok. Nitekim yaptığımız haberler nedeniyle Antalya Güvenlik Şube’de üç ayrı dosyadan ifade verdik. Bizim açımızdan mesele netti: Doğruyu yazdık, gittik ifademizi verdik. Ama hayat dediğin şey sadece mücadeleden ibaret değil. Bazen ironisi bol, düşündüren anlar da sunuyor. Bir dizide geçiyordu… Nezarethanede bir karakter “Buranın tavuk dürümü çok iyi” diyordu. O sahne kulağa garip gelmişti. Ama gerçek hayat daha garip. İfade vermeye gitmişim… Öncesinde emniyetin kafesine uğradım. Bir tost söyledim. Ve açık söyleyeyim; o tost gerçekten çok iyiydi. İşte hayatın özeti bu aslında: Bir yanda hakkınızda açılan dosyalar, diğer yanda bir tostun verdiği kısa bir mola. Ama asıl mesele burada başlıyor. Gazetecilik sadece dışarıdan gelen baskılarla zorlaşmıyor. Bazen en büyük hayal kırıklığını, meslek örgütü dediğiniz yapılardan görüyorsunuz. Bugün açık açık söylüyorum: Antalya Gazeteciler Cemiyeti artık bizim üzerimizde bir otorite değildir. Çünkü gazetecilik üyelikle verilen bir unvan değildir. Gazetecilik sahada yapılır, masada yazılır, bedel ödenerek kazanılır. Ama ne yazık ki hâlâ bazı yöneticiler çıkıp, “Derneğe üye değilsen gazeteci değilsin” gibi yaklaşımlar sergileyebiliyor. Bu, mesleğin ruhunu anlamamaktır. Bu, gazeteciliği dar bir çerçeveye hapsetmektir. Biz yazmaktan yorulduk belki… Ama doğruları yazmaktan vazgeçmedik. Onlar ise koltuklarını korumaktan, gerçek gazeteciliği görmezden gelmekten vazgeçmedi. Gerçek gazetecilik; belgeyle konuşur, sahada var olur, baskıya rağmen geri adım atmaz. Gerçek gazeteciyi ise ne bir dernek belirler ne de bir yönetim kurulu. Son söz mü? Eğer bir gün Antalya Emniyeti’ne yolunuz düşerse… Moralinizi bozmayın. Hayatın sert tarafı orada, evet. Ama küçük bir gerçeği de unutmayın: Bu meslekte her şey ağırdır… Ama bazen bir tost, bütün ağırlığı unutturur. Ve evet… O tost gerçekten yenir.