Bugün Anneler Günü… Belki de birçok annenin evin içinde en çok görüldüğü, en çok duyulduğu günlerden biri… Bir çiçeğin uzatıldığı, güzel sözlerin söylendiği, telefonların biraz daha sık çaldığı özel bir gün. Ama insan düşünmeden edemiyor; anneler sadece bugün mü hatırlanmalı? Anne… Hayatımızdaki en güçlü kelimelerden biri. İnsan daha canı yanınca “ anne” diye başlıyor cümlelerine. Korkunca anne, üzülünce anne, yorulunca anne… Çünkü biliriz ki dünyada herkes sırtını dönebilir ama anne dönmez. Kırılsa da dönmez. Yorulsa da vazgeçmez. Belki de anneliğin en büyük özeti budur; Kırıldığı yerden yeniden ayağa kalkabilmek… Çoğu zaman onları eleştiririz. “Sen anlamazsın…” deriz. “Sizin zamanınız geçti…” diye başlayan cümleler kurarız. Teknolojiyi bilmediklerini düşünür, bazen fikirlerini eski buluruz. Oysa unuttuğumuz bir şey vardır; bizim bugün yürüdüğümüz yolların çoğunu onlar ayakkabıları eskirken yürüdü. Bir evladın küçük bir derdi olduğunda anne koca bir dağ olur önümüzde. Her şeyi çözer sanırız. Yorulmaz, üzülmez, korkmaz zannederiz. Çünkü anne hep güçlü görünür. Ama işte tam da burada büyük bir yanılgı vardır; anneler de insandır. Onların da sevilmeye ihtiyacı vardır. Onların da dinlenmeye… Duyulmaya… Anlaşılmaya… Sadece çocukların mı anlaşılmaya ihtiyacı var? Sadece evlatların mı sevgiyi hak ettiği düşünülüyor? Bir anne bazen gün boyu aynı evin içinde görünmeden yaşar. Herkesin ihtiyacını karşılar ama kendi ihtiyacı sorulmaz. Sofraya herkes oturur, ama çoğu zaman anne en son yer. Herkesin derdi dinlenir, ama annenin yorgunluğu “alışmıştır” denilip geçilir. Oysa anneler Anneler Günü’nde sadece çiçek istemez. En büyük arzuları çoğu zaman fark edilmektir. Bir teşekkür… İçten bir sarılma… “Sen olmasan ne yapardık?” cümlesi… Bazen bir buket çiçekten çok daha değerlidir. Anneler kusursuz değildir. Hata yaparlar, kızarlar, kırılırlar. Ama sevgileri çoğu zaman dünyanın en karşılıksız sevgisidir. Evladının canı acımasın diye kendi canını sessizce içine gömen insanlar vardır bu hayatta; işte onlara anne denir. Bugün belki sosyal medya mesajları paylaşacağız, fotoğraflar koyacağız, hediyeler vereceğiz. Ama asıl mesele bir günü kutlamak değil, anneleri bir güne sığdırmamaktır. Çünkü anne sadece doğuran değildir; Emek verendir… Bekleyendir… Affedendir… Dualarında herkese yer açıp kendini sona bırakandır… Bu yüzden Anneler Günü’nde belki de annelere verilmesi gereken en büyük hediye biraz anlayış, biraz zaman ve biraz da onların dünyasına ayak uydurabilmektir. Onları değiştirmeye çalışmadan dinlemek… Bir günlüğüne değil, her gün kıymet bilmek… Çünkü bir gün o mutfaktan gelen ses eksildiğinde insan en çok “anne” demeyi özlüyor. Başta evlatları için ömrünü adayan anneler olmak üzere, yüreğinde annelik sevgisi taşıyan tüm kadınların Anneler Günü kutlu olsun.